Όλοι έχουμε δικαίωμα και στο σχόλιο και στην απόφαση και στην κριτική και στην αυτοκριτική. Όλοι κρινόμαστε από αυτά που λέμε αλλά κυρίως από αυτά που κάνουμε. Μόνο να θυμόμαστε από πότε ξεκινάμε την κριτική, ποιους αφορά και αν την κάνουμε εφ’ όλης της ύλης.

Ζούμε στιγμές που δεν θα θέλαμε να ζήσουμε. Γιατί τώρα πρέπει να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις. Και για να πάρεις δύσκολες αποφάσεις πρέπει να φτάσεις στα άκρα.

Η Ελλάδα και ο κόσμος ολόκληρος μου θυμίζουν ασθενείς σε προχωρημένο μεταστατικό στάδιο καρκίνου. Όλοι θέλουμε να γίνουν καλά αλλά δεν ξέρουμε τι να πρωτοαντιμετωπίσουμε. Μπορεί και να φταίμε γιατί δεν αξιολογήσαμε σωστά τις εξετάσεις μας.
Θέλουμε επίσης τους καλύτερους γιατρούς αλλά να μην μας κοστίσει ακριβά και να μην υπάρχει καμιά παρενέργεια στους ασθενείς.
Και οι γιατροί θέλουν να δοκιμάσουν ό,τι νέο φάρμακο υπάρχει, να πληρωθούν ακριβά και να μην έχουν καμία ευθύνη γι’ αυτό.
Θέλουμε επίσης τη φθηνότερη και την καλύτερη ενέργεια εδώ και τώρα, χωρίς καμία παρενέργεια.
Την καλύτερη και τη φθηνότερη υπηρεσία εδώ και τώρα, χωρίς καμία δυσκολία.
Τον καλύτερο και τον φθηνότερο λόγο εδώ και τώρα, χωρίς κανέναν αντίλογο.
Τι ωραία είναι όταν έχεις κάποιους που παίρνουν τις αποφάσεις για εσένα και εσύ απλά να σχολιάζεις;