– Που να σε βάλω μάνα μου;
Δεν υπάρχει χώρος. Πήγαινε καλύτερα με το τραμ ή το λεωφορείο ή το τρένο.
Και η απάντηση κλασική :
– Να βρεις χώρο. Να με βάλεις να φαίνομαι. Να έχω θέα. Να με βλέπουν. Από πάνω, μπροστά. Ξέρεις ποιος/ποια είμαι εγώ; Τι τραμ, τι λεωφορείο, τι τρένο μου τσαμπουνάς; Με το πόπολο;
Είτε είχες κάμπριο τρίκυκλο είτε δεν είχες, είτε φτούραγες είτε όχι, έπρεπε και να χωρέσεις και να σε δούνε και να μη χαλάσει και το καπέλο.
Κρατούσε χρόνια αυτή η κολώνια του
“κοιτάτε μας, γειτόνοι, η μύτη μας ψηλώνει”.
Μόνο που τώρα έγινε
“βοηθάτε μας, γειτόνοι,
το βιος μας, μαραζώνει,
η κρίση μας τελειώνει,
το χρέος μας, απλώνει,
η γλώσσα μας, βαλτώνει
και η πίκρα μας, φουντώνει”.
#reality #υπερβολή #πραγματικότητα